Aralar Markina-Xemein

Gure Boletina irakurri nahi baduzu, klikatu hemen: markina2008ekaina

Hogeita hamar urte pasatu dira Franco hil zenetik, eta gauza askotan ematen du gure erloju politikoa geldituta dagoela. Ez da arraroa kalean entzutea hemen gauzak gero eta txartoago daudela, orduan baino okerrago diote batzuek. Hainbesterako ote da? Ba, segun norantz begiratzen dugun.

Argi dago gure herrian askoren errealitatea kartzela dela, edo erbestea, edo eskolta batekin bizitzea, edo bere eskubide politikoak murriztuta ikustea…errealitate gogorra. Jende asko benetako gerra eszenatokian bizi da eta eszenatoki hau muturreraino heltzen da hilketak daudenean..

Baina kaleko jendeak, herritar xumeak, horrela bizi du egunerokotasuna? Inondik inora ere ez, gehienak, Euskal Herriaren %80ak “konfliktoari” kanpotik begiratzen dio nekatuta eta higuinduta.

Konfliktotik kanpo eta kontra ikusten du bere burua: errepresio poliziala eta judiziala demokraziaren kontrako eraso legez bizi du, baina ETAren ekintzak alferrikakoak eta krudelegiak begitantzen zaizkio.

Merezi du hainbeste sufrimendu mantentzea? Benetan aurrerantz goaz? Jendearen iritzia argi dago: EZ.

Gure helburuak duela hamar urte baino hurbilago daude? Jendearen kontzientzia berpiztu egin da, ala apurka-apurka amatatzen ari da? Gure arteko batasuna indartu egin da ala ahuldu?

Gerra estrategia horrek ez gaitu inora eramaten, Euskal Herriarentzat desastre hutsa da. Estatua indartu egiten du; gure etsai guztiak batzen ditu; errebindikazio asko desprestigiatu egin dira borroka armatuarekin lotzen direlako; indar soberanistak zatitu; eta abar… Gerra estrategia hau gelditu behar da lehenbailehen.

Baina gerra estrategia gelditzeko lehen pausua ETAk eman behar du, armak betirako utzita, ez dago beste biderik.

Eta gero zer? galdetuko dute batzuek. Badago beste alternatibarik? Ba, gero ere, bide luzea tokatuko zaigu, duda barik, baina herriarengan konfiantza badugu, ez dago zertan beldurrik izan.

Gure herriak kalera irteteko eta mobilizatzeko gaitasuna erakutsi du behar izan denean. Korrika, martxak, Ibilaldiak eta abar.. gure herriaren kulturaren zati bat dira jadanik. Herri honengan konfiantza osoa eduki behar dugu.

Soberanista guztien batasuna izan beharko litzateke biharamuneko lehen erronka, eta hori lortzeko sektarismoa gainditu behar dugu, sentsibilitate guztiak errespetatuz.

Gure helburu nagusia, herri legez, Euskal Herria naziotzat onartua izan dadin , eta bere etorkizuna libre eta presio barik erabakitzeko eskubidea izatea.

Gure helburua, ostera, ez da edozein herri mota egitea; guk balore batzuk ditugu, eta zein herri nahi dugun argi izan behar dugu, eta oraintxegandik eraikitzen hasi. Herri justua, berdintasunean oinarrituta, natura zaintzen duena, bertoko eta mundu guztiko pobreziarekin solidarioa, integratua, euskalduna, alaia…eta hau guztia egiteko bide bat besterik ez dago:

La lucha armada aquí y ahora, además de generar un sufrimiento inútil, fortalece al Estado, une a nuestros enemigos, desprestigia nuestras reivindicaciones y divide a los soberanistas. La lucha armada hoy es un desastre para Euskal Herria. Este pueblo no necesita de vanguardias salvadoras, sólo la unidad de todas las fuerzas soberanistas y la movilización popular conquistarán nuestros objetivos: el reconocimiento nacional de Euskal Herria y su derecho a decidir libre y democráticamente su futuro.

Gure udal taldea egindako boletina ikusi nahi baduzu, klikatu hemen: markina_2008ekaina